Rekonstrukcija dojke poslije karcinoma: kako vratiti ženstvenost i samopouzdanje brzo i sigurno

Emocionalni uticaj gubitka dojke i značaj rekonstrukcije

Ženska dojka predstavlja snažan simbol materinstva, ženstvenosti i seksualnosti. Gubitak dojke usljed karcinoma izaziva intenzivan emocionalni bol, često dovodeći do depresije, pada samopouzdanja i značajnog narušavanja kvaliteta života. Strah od povratka bolesti i smrti dodatno pojačava psihološki teret. Izvođenje rekonstrukcije dojke igra ključnu ulogu u smanjenju ovih psiholoških poteškoća, pomažući ženama da lakše prevaziđu bolest i žive kvalitetnije.

Šta podrazumijeva rekonstrukcija dojke?

Rekonstrukcija dojke je hirurški postupak kojim se otklanja operativni defekt nadoknadom uklonjenih mekih tkiva i uspostavlja simetrija sa zdravom dojkom u obliku, veličini i položaju. Ovaj zahvat se primjenjuje nakon radikalne ili subkutane mastektomije, sa ili bez očuvanja bradavice i areola kompleksa i smatra se dijelom primarne terapije raka dojke. Takođe, rekonstrukcija može podrazumijevati korekciju zdrave dojke nakon 3 do 6 mjeseci.

Indikacije i kontraindikacije za rekonstrukciju

Gotovo svaka žena nakon mastektomije je kandidat za rekonstrukciju, naročito ako je karcinom otkriven i operisan u ranom stadijumu. Ove operacije se izvode i kod žena sa benignim displastičnim i multiplim cističnim promjenama gdje bolesno tkivo dominira. Prema velikim desetogodišnjim istraživanjima, žene koje su imale primarnu rekonstrukciju imaju duplo manju smrtnost, što pokazuje značaj i onkološkog i psihološkog aspekta zahvata. Kontraindikacije uključuju uznapredovali rak, karcinomatozni mastitis i ozbiljne sistemske bolesti sa lošim opštim stanjem.

Izbor rekonstruktivne tehnike

Odluka o načinu i vremenu rekonstrukcije donosi se u dogovoru hirurga i pacijentice, a na izbor utiču sposobnosti hirurga, konstitucija pacijentice, veličina dojki i tip karcinoma. Operativni tim obično čine opšti hirurg i plastični rekonstruktivni hirurg.

Primarna i sekundarna rekonstrukcija

Primarna rekonstrukcija se izvodi odmah nakon mastektomije, najčešće ugradnjom implantata ako je sačuvana dovoljna količina kože, smanjujući psiho-socijalnu traumu i omogućavajući bolje objedinjavanje terapije. Nakon onkološke terapije moguće je izvršiti korekciju zdrave dojke. Sekundarna rekonstrukcija se radi po završetku liječenja kako bi se postigla maksimalna simetrija, koristeći implantate ili autologne metode poput upotrebe ledjnog ili trbušnog mišića. Bradavica i areola se rekonstruišu 3 do 6 mjeseci kasnije tehnikama režnjeva, autolognim tkivom ili tetovažom.